من از جيمز عزيز خواستم يه بخش به عنوان خلاصه كتب بسازه
تا داخل اون دوستان خلاصه كتب رو قرار بدن
و چون اين ها تمامي خلاصه كتب هستن از جيمز عزيز خواستم اين بخش زير مجموعه كتابخانه به حساب بياد
اگه اين كار بشه و چون اين بخش مربوط به كتب هست پس مديران كتابخانه بايد مدير اين بخش هم باشن كه يكي از مديران هم من هستم البته تصميم نهايي با مديران اصلي سايته و من هيچ كارم

من از طرف مدير قول ميدم شما مديرش ميشي

با درود

دوستان زياد مهم نيست

من فعلا كارم رو ميكنم بعد سر فرصت مديران عزيز انتقال ميدن

موضوع خيلي پيچيده نيست

با سپاس از همه ي عزيزان

اين تاپيك به بخش تازه تأسيس خلاصه‌ي كتاب ها كه به لطف جيمز عزيز راه اندازي شد انتقال پيدا كرد

بي سايه ي عزيز اگه مي تونين در باره ي پيشرفت هايه ايران در دوره ي هخامنشي مطلب بزاريد

با درود

چشم از هخامنشيان هم ميگزارم
جستار زير هم براي دوستداران هخامنش



[align=center]آموزشِ «پیش دبستانی»

در

ایران باستان[/align]



«فردريك فِروبِل» در بيست و سوم ژوئن سال 1844 ميلادي رساله اي درباره «آموزش دبستاني» در ايران باستان منتشر ساخت و در آن نوشت:


كودكستانهاي «ايران باستان» تنها پسران خردسال را مي پذيرفتند و هزينه آنها را دولت تامين مي كرد تا همه كودكان به يك چشم نگريسته شوند، و از آموزش و پرورش يكسان (بدون تبعيض) برخوردار باشند و تنها در سايه آموزش و پرورش برابر و يكنواخت است كه مي توان استعداد نوجوان را منصفانه سنجيد.



به احتمال زياد اين رساله، پايه آموزش و پرورش عمومي ، يكسان و رايگان در سراسر جهان قرار گرفته است . در ايران معاصر در سال 1942 ميلادي(1321)، قانون تعليمات اجباري و رايگان به تصويب پارلمان رسيد ، در سال 1974 (1353) عموميت بيشتري يافت و در سال 1979 (1358) به صورت اصل سي ام قانون اساسي درآمد.


در بسياري از كشورهاي جهان دوره آموزش پيش از دبستان (كودكستان) را «کیندِر گارتِن» مي نامند كه يك واژه آلماني است و با وجود سختي تلفظ، اين واژه به همين صورت حتي در كشورهاي انگليسي زباني چون امريكا به كار مي رود. اين واژه توسط «فردريك فروبل» بر اين دوره گذارده شده است. وي صاحب اين نظريه است كه كودك در 4 سالگي براي يادگيري كاملا آمادگي دارد.


او پس از مطالعه و بررسي چگونگي و اداره كودكستانهاي ايران در دوران هخامنشي (25 قرن پيش) بود كه اين نظر خود را اعلام كرد كه به مورد اجرا گذارده شده و جهاني گرديده است. فروبل 21 ژوئن 1852 درگذشت.

با درود

بد نديدم اين رو اينجا هم بزارم


آناهیتا ،اَناهید یا ناهید که -در پارسی به معنای دور از آلودگی است - نام ایزدبانوی آب و باران و باروری در مذاهب ایران باستان. بسیاری از ویژگی‌های این ایزدبانو با ایشتار که مورد پرستش اقوام سامی از جمله بابلیان بود نزدیکی دارد. هر دوی این ایزدان به سیاره ناهید (زهره) مربوط‌اند. به احتمال زیاد «اردویسور آناهیتا» نیز چون «میترا» از ایزدانی بود که پیش از پیدایش زرتشت، توسط مردم ایران و نواحی اطراف - ولو به نام‌های دیگر- مورد ستایش قرار می‌گرفت. آناهیتا ظاهرا با جنگاوری نیز مربوط بوده‌است و باور بر این بود که جنگاورانی را که به پیشگاه او نذر کنند، یاری می‌دهد. در دوران ساسانیان این الهه به یکی از الهه‌های مورد پرستش ایرانیان قرار گرفت. البته باید خاطر نشان نمود ایرانیان به طور ذاتی یکتاپرست بودند ولی آناهیتا و دو ایزد بانوی دیگر به طور مشترک به عنوان خدایان فرعی مورد تقدیس قرار می‌گرفتند.

نخستين گروه موسيقي و نخستين همنوازي در ايران شكل گرفته است



در کاوشی که بین سال­های 1961 تا 1966 میلادی در تپه «چغامیش» خوزستان (نزدیک دزفول) به دست پرفسور«دلوگاز» و«هلن. جی. کانتور» [1] صورت گرفته است، سندی پنج هزار ساله به دست آمده است که کهن­ترین همنوازی (ارکستر) جهان را در خود به یادگار دارد.
این باستان­شناسان در مورد این تصویر گفته اند :

«... این نمونه­های هنر تصویری با همه­ی اهمیتی که از نظر حالت هنری، و آگاهی ما به زندگی این دوران دارند، دارای ارزش­هایی هستند بسی از این بالاتر و اگر درست بگوییم سند نخستین دستاوردهای بشری هستند که ارزش جهانی داشته­اند. یکی از این نمونه­ها نخستین سندی است که بشر از موسیقی به شکل هنر سازمان یافته دارد، این تصویر یک گروه نوازنده را نشان می­دهد که در واقع پیشرو ارکسترهای امروزی را مجسم می­کند.



بر روی این تصویر چنگ بزرگی دیده می­شود که پشت سر آن نیمرخ نوازنده­ای زانو زده است. افزون بر چنگ نواز، نفر دومی دیده می­شود که با دست­های باز جلوی چیزی نیم دایره نشسته و طبل می­نوازد.
نوازنده­ی سوم دو چیز شاخ مانند به دست گرفته است. ما در آغاز می­پنداشتیم قاشک باشد. ولی روی تکه­ی دیگر به وضوح دیدیم که انتهای یکی از این شاخ­ها به دهان نوازنده می­رسد. بی­گمان نوازنده، یک آلت موسیقی بادی، که شاید بوق بوده، می­نوازد. یکی دیگر هم به دست دارد. نفر چهارمی که دستش را به گونه­ها برده، درست همان حالت آوازخوان را رادر که بعدها در هنر مصری یافته شد و هنوز هم در خاورمیانه این حالت را می­توان دید.
بنابراین در این تصویر با «ارکستری» روبرو هستیم که دارای سازهای زهی و ضربی و بادی است و خواننده­ای با آواز آنان را همراهی می­کند. تازه ارکستر گوشه­ای از صحنه است. نوازندگان جز طبل زن، به سمت راست برگشته­اند. برابر آن­ها مردی روی بالشی نشسته و میزی در جلوی خود دارد که روی آن خوراکی­ها و افشره­هایی چیده­اند و خدمتکاری مشغول پذیرایی است.
صحنه نمایشگر ضیافتی است همراه با موسیقی و احتمالا این ضیافت به آیین­های دینی نیز بستگی داشته است.[2]
باید چند نکته را نیز به این نوشتار افزود :
نخست اینکه، در سمت چپ لوحه نشانی از بریدگی می­بینیم، پس احتمالا سازهایی در طرفی که شکسته و اکنون وجود ندارد نیز وجود داشته است.
دو دیگر اینکه، این مراسم دینی نیست و بزرگی یا امیری را نشان می­دهد که در حال رامش است.
سه دیگر آنکه، آنچه روبروی این مرد است «خوان»[3] است مه ایرانیان روی آن غذا و شراب می­خورده­اند و نوشیدن نیز پس از صرف غذا بوده :

[align=center]چونان خورده شد، خوان بیاراستند**** می رود و رامشگران خواستند
فردوسی[/align]

و این بیتی است که بارها در شاهنامه آمده است و اینک تصویر آن از پشت پرده­های پنج هزار ساله­ی روزگار بیرون می­آید !
این تصویر یک راز بزرگ دیگر را نیز روشن می­سازد و آن اینست که «چنگ»، سازی ایرانی است و چون در آن هنگام چنگ هفت وتری در ایران بوده پس نت­های موسیقی به ترتیبی که امروزه در جهان شناخته شده است در ایران حداقل پنج هزار سال مرتب شده بوده است !

پانوشت­ها :

[1] استاد باستان شناسی دانشگاه شیکاگو.
[2] مرزهای نو، ص. 26 خرداد 1349 به نقل از ماهنامه­ی یونسکو.
[3] «خوان» به معنی میز هنوز در واژه­های «خوانچه» به معنی میز با پایه­های کوتاه و پیشخوان به معنی میزی که جلوی دکان­ها می­گذارند بر زبان ما جاری است. «میز» نیز واژه­ای ایرانی است و از «میزد»(مـیـَزد) گرفته شده است، و آن غذایی است که در جشن­ها و مراسم مذهبی داده می­شده و «میزدپان» کسی بوده است که آن غذا را در جشن یا مراسم مذهبی می­داده است و بعدها واژه­ی «میزدپان» به «میزبان» تغییر آوا داده است. میز به معنی خوان در سال­های اخیر از میزبان مشتق شد و در شعرها و نوشته­های باستانی همه جا از آراستن خوان سخن رفته است نه از آوردن خوان که معنی سفره از آن بیاید. رومیزی نیز در زبان فارسی «دستار خوان»(دستارخوان - دسترخوان) نامیده می­شود.

[align=center]دلی را، کش از آنجا نیست قوتی *** میان اهل دل، دستارخوان است
عطار نیشابوری[/align]

اول ممنون از مدير اين بخش كه مطلب رو انتقال دادن

و سپاس از رسول عزيز كه اين مطالب زيبا رو قرار دادن

مخصوصا تصوير!!