داستاني در مورد مردي كه با جنها در ارتباط بود

بعضي ها مي گويند ، جنها محل زندگي مخصوص به خود دارند و از اجتماع انسانها دوري مي كنند.

در حدود يك قرن ويا بيشتر پيش ازاين در يكي از روستاهاي دورافتاده اينكشور بزرگ ، مردي ساده دل زندگي مي كرد كه ادعا داشت با جنها رابطه دارد ومحل زندگي آنها را مي شناسد و حتي آنها او را در مراسم ها ، جشنها وعذاداري هاي خود دعوت مي كنند . اما كسي حرفش را باور نمي كرد و مردم دهمسخره اش مي كردند . او مي گفت كه ادعاي خود را ثابت خواهد كرد . روزي گاويكي از اهالي روستا ( كه براي چرا كردن در طول روز گاوها را رها مي كردند)گم شد و غروب صاحب گاو هر چه گشت نتوانست آنرا پيدا كند . اتفاقا همان شباجنه مرد ساده دل را به يك مراسم عروسي جنها دعوت كردند . مطابق رسم جنها، پس از پايكوبي و شادي ، آنها براي شام ، گاو و يا گوسفندي قرباني كرده وبريان مي نمودند و مي خوردند و بعد از خوردن آن ، استخوانها را دوباره رويهم جمع كرده و حيوان را به شكل اول باز مي گرداندند . اتفاقا آن شب گاوگمشده آن روستايي را آورده بودند . مرد ساده دل از فرصت استفاده كرده و درحين خوردن شام قطعه اي از استخوان ران گاو را نزد خود پنهان كرد . پس ازاتمام مراسم جنها استخوانها را جمع كردند ولي نتوانستند آن تكه استخوانران را بيابند . جستجوي آنها ثمري نداشت . در نهايت تصميم گرفتند به جايآن يك تكه چوب درخت گردو را مطابق آن استخوان بتراشند و به جاي آن قراردهند . همين كار را كردند و گاو را باز سازي نموده و به ده برگرداندند .فرداي آن شب مرد ساده دل به ميان مردم ده رفت و ادعا كرد كه ديشب در مراسمعروسي جنها بوده است . مردم طبق معمول مسخره اش كردند . او روستايي اي راكه گاوش گم شده بود را صدا كرد و گفت آيا گاوي كه ديشب گم كرده بودي امروزپيدا نشد؟ او گفت بله امروز صبح ديدم خودش به خانه آمده و جلوي طويله است. مرد ساده دل گفت ، نه ، او را اجنه برده بودند و آنها آوردند و تمامماجرا را تعريف كرد و بعد گفت اگر باور نمي كنيد آن گاو را ذبح كنيد واستخوان رانش را ببينيد كه از چوب گردو است . اگر من دروغ گفته بودم ،پولش را دوبرابر ميدهم و اگر نه شما حرف مرا باور خواهيد كرد . مردم كههنوز باور نمي كردند ، براي تفريح و اينكه گوشت گاو مجاني خورده باشند گاورا كشتند و بعد از ديدن استخوان پاي گاو در كمال ناباوري ديدند كه حق باآن مرد ساده دل است . بعد از آن داستان آن مرد دهان به دهان نقل شد واكنون نيز در آن روستا اهالي پير ده ، آن داستان را به عنوان يك داستانواقعي قبول دارند .