جملات زیبا

نمي دانم پس از مرگم چه خواهد شد

نمي خواهم بدانم كوزه گر از خاك اعضايم چه خواهد ساخت .

بي بسيار مشتاقم كه از خاك گلويم سوتكي سازد،

واو يك ريز وپي در پي ،دم گرم دو دستش را در گلويم سخت بفشارد،

بدين سان بشكند دائم سكوت مرگبارم را...

هميشه تا مي گفتم دوستت دارم نگاهش و مي دوخت به يه جاي ديگه

لپاش گل مي نداخت و..... من عاشق همين شرم وحياش بودم امّا اون روز كه دست كس ديگه تو دستاش بود ،

وقتي نگاش كردم باز هم لپاش گل انداخت و نگاهش جهت گرفت ،فهميدم گل انداختن صورتش از شرم نيست

بلكه از دروغ.....

سراي ابدي

راهي را بايد رفت ،

از تارهاي عشق چيزي را بايد گفت

با مهرووفا در دلها خانه اي بايد ساخت

بر اسب سادگي محبت سوار شد

وبه سوي زندگي تاخت

نبايد زندگي را به خاطر عشق وعشق را به خاطر زندگي باخت

و در نهايت بايد.....

با اين دنياي نا مروت ساخت

تا به سراي ابدي شتافت...

شايد من آنقدر عاشق نباشم كه واژه هايم سرود هر عابري باشد

شايد من نورنباشم كه چشمانت شب وروز محتاجش باشد

شايد م سايباني نباشم كه سايه ام وجودت را دربر بگيرد

شايد من آني نباشم كه تودر جستجوي آن هستي

ولي

هر چه هستم ،هر كه هستم ،هر كجا هستم

بيش از پيش بر تو عاشقم....

رفيق من سنگ صبور غمهام به ديدنم بيا که خيلي تنهام هيچکي نميفهمه

چه حالي دارم چه دنياي رو به زوالي دارم مجنونمو دلزده از ليليا خيلي دلم

گرفته از خيليا نمونده از جوونيام نشوني پير شدم پير تو اي جووني تنهاي

بي سنگ صبور خونه ي سرد و سوت و کور توي شبات ستاره نيست

موندي و راه چاره نيست اگرچه هيچکس نيومد سري به تنهاييت نزد اما تو

کوه درد باش طاقت بيار و مرد باش تنهاي بي سنگ صبور خونه ي سرد و

سوت و کور توي شبات ستاره نيست موندي و راه چاره نيست...

ترا در همه ي شبهاي تنهايي توي همه ي شيشه ها ديده ام

مادر مرا ميترساند لولو پشت شيشه ها ست؟

ومن توي شيشه ها ترا مي ديدم لولو سرگردان پيش آ...

ب يا در سايه هامان بخزيم درها بسته و كليدهايشان در تاريكي دور شد.

بگذار پنجره را به درين بگشا يم

انسان مه آلود از روي حوض كاشي گذشت

وگريان پريد شيشه ي پنجره شكست و فرو ريخت

لولوي شيشه ها شيشه ي عمرش شكسته بود....

مهم نيست كه چند بهار در كنار هم زندگي كنيم،مهم اين است كه يادمان باشد عمرمان

كوتاه است

در پايان زندگي،خيلي از ما خواهيم گفت:

كاش فقط چند لحظه بيشتر فرصت داشتيم تا خوب به هم نگاه كنيم.

زچشمت چشم آن دارم، که از چشمت نیندازد

به چشمانت قسم،که چشمانم به چشمان تو مینازد

نه سرو و نه باغ و نه چمن می خواهم

نه لاله نه گل نه نسترن می خواهم

خواهم ز خدای خویش کنجی خلوت

من باشم و آن کسی که من می خواهم

مبادا گفته باشي دوستت مي دارم دلت را مي بويم مبادا شعله اي در آن نهان باشد...

بگذار که در حسرت ديدار بميرم در حسرت ديدار تو بگذار بميرم دشوار بود مردن و روي تو

نديدن بگذار بدلخواه تو دشوار بميرم بگذار که چون شمع کنم پيکر خود آب در بستر اشک

افتم و ناچار بميرم تا بو ده ام اي دوست وفادار تو بودم بگذار که اي دوست وفادار بميرم...

زیر پلکت سایه بانم میدهی؟ سوختم آیا پناهم میدهی؟ آتشی افتاده بر جان و دلم ، قطره

آبی بر لبانم میدهی؟ میهمان جان جانان گر شوم ، میزبانی را نشانم میدهی؟ تا بیاسایم دمی

در پای عشق ، زیر چترت سرپناهم میدهی؟ ای جواب پرسش بی پاسخم ، عشق را آیا

نشانم میدهی؟ رو مگردان نازنین با گوشه چشمت بگو در شرار چهره ات یک بوسه گاهم میدهی...

هر كي اومد پيش من يه ذره جاتو نگرفت....هيچ ادايي جاي اون نازو اداتو نگرفت....پيش هر

نقاشي رفتم تو رو نقاشي كنه، روي هر بومي زدم رنگ چشاتو نگرفت...

با تو از خاطره ها سرشارم. با تو تا آخر شب بیدارم . عشق من دست تو یعنی خورشید. گرمی دست تو را کم دارم . . .

عمري با غم عشقت نشستم

به تو پيوستم واز خود گسستم

وليکن سرنوشتم اين سه حرف بود

تو را ديدم. پرستيدم . شکستم...

زندگيم را تمام كردم. حالا نفس كشيدن منت سرم مي گذارد ! حس مي كنم ... هواي اينجا

سرد و سنگين است نازنينم ! ديگر نگو خداحافظ ! اگر مي روي بدون وداع برو ... گله اي

نيست!!!

نیافریده اند شانه های کوه را
مگر برای گریه های آسمان
که دم به دم نبودن نگاه آبی تو را بهانه می کند
و دشت را
مگر برای باد
که پشت این حصار
به انتشار غربت غریب تو
مسافری همیشگی ست
نیافریده اند گریه را
مگر برای چهره کبود
و ماه را
مگر برای روشنایی مزار بی نشان تو
نبافریده اند آه را
مگر برای لحظه های ساکت بقیع
مرا
مگر برای شعر
و شعر را
مگر مدیحه گو، سیاهپوش تو
و مرگ را نیافریده اند
مگر در انتهای جستجوی ما که تا کنار سبز تو نمی رسد
و زرد می شود...

سهم من از تو
شايد همان ستاره اي بود
که چون نگاهم کردي
به زمين افتاد
دلم مي خواست
باران ستاره
بر من بباري
پنداشتي شايد
حيف است
حيف است ستاره ها
زير پا بمانند...