غمكده

يه روز و روزگاري،خيلي دوست داشتم

گل عشق تو، توي اين دلم كاشتم

اما بعد يك عمر،خون دل خوردم

فهميدم توي دلت،جايي نداشتم !!!

ميگفتي عشقت منم،تويي پاره ي تنم؟؟

فكرشو نكن يك روزي، ازت دل بكنم !!

عشق تورا خواستم،روي چشام گذاشتم

اما باز توي دلت جايي نداشتم !!!

اشك منو در نيار،پا رو دل من نذار

قلب من واسه تو،سر به سر من نذار

اشك منو درنيار،اشك منو درنيار!!!

هيچكي مثل تو،حرفام نميخونه

اگه بري جاي تو،خالي توي خونه

اشك منو در نيار،پا رو دل من نذار

قلب من واسه تو،سر به سر من نذار

اشك منو درنيار،اشك منو درنيار!!

درون سينه آهي سرد دارم

رخي پژمرده ،رنگي زرد دارم

ندانم عاشقم ؟مستم؟چه هستم؟

همي دانم دلي پر درد دارم!!!

کاش می دانستی دنیا با همه وسعتش بی تو جایی برای

ماندن ندارد.اشک چشمانم هر شب سراغت را از

کویر گونه هایم می گیرند.ای که دیدگانم از دل تنهایی

تو الفبای اشک ریختن را آموخته اند ولحظه های

گریانم با نبودن تو روان گشته اند چرا از کوچه

دلتنگی هایم گذر نمی کنی وبرای چشمان مانده به

راهم دستی تکان نمی دهی؟

بی تو قناریهای دلم خوش آواز نیستند

وآسمان چشمانم همیشه بارانی است.بی تو من درختی

خشکیده در پاییزم...

خیلی سخته که عزیز ترین کست ازت بخواد فراموشش کنی .......

خیلی سخته که سالگرد آشنایی با عشقت را بدون حضوراوجشن

بگیری

خیلی سخته که روز تولدت همه بهت تبریک بگن جز

اونی که فکر می کنی به خاطر اون زنده ای .......

خیلی سخته همه چیزت رو به خاطر یه نفر از دست بدی اما اون بگه

دیگه نمی خوامت .......

خیلی سخته که غرورت را به خاطر یه نفر بشکنی بعد بفهمی ...

زندگی به مرگ گفت : چرا آمدن تو رفتن من است ؟ چرا خنده ی تو گریه ی من است ؟

مرگ حرفی نزد!!!

زندگی دوباره گفت : من با آمدنم خنده می آورم و تو گریه من با بودنم زندگی می بخشم و تو نیستی

مرگ ساکت بود

زندگی گفت : رابطه ی من و تو چه احمقانه است !!! زنده کجا ، گور کجا ؟ دخمه کجا ، نور کجا ؟ غصه کجا ، شور کجا ؟

اما مرگ تنها گوش می داد

زندگی فریاد زد : دیوانه ، لااقل بگو چرا محکوم به مرگم ؟؟؟

و مرگ آرام گفت :

تا بفهمی که تو و دیوانگی و عشق و حسرت چه بیهوده اید...