يك تكه شعر......

ماهردودراین صبح طربناک بهاری

ازخلوت وخاموشی شب پابه فراریم

ماهردودرآغوش پرازمهرطبیعت

بادیده جان محوتماشای بهاریم

قسم به عشقمون قسم ...

همش برات دلواپسم

قرارنبوداینجوری شه

توهم بشی همه کسم

راستی چی شد ؟

چه جوری شد؟

اینجوری عاشقت شدم؟

شاید میگم تقصیر توست

تا کم شه ازجرم خودم

یک نوازش

می تواند حتی بشکند فاصله هایی را که به اندازه فردا دور است

و به هم وصل کند

دو نگاهی را که

مثل سرما ، سرد است

به خدا معجزه خواهد کرد

یک دل پر احساس

یک لب پر لبخند و کلامی که در آن

عاطفه می بارد ....

لحظه را قدر بدان.

Rose

تو اگر میدانستی
که چه زخمی دارد
که چه دردی دارد
خنجر از دست عزیزان خوردن
از من خسته نمی پرسیدی
آه ای مرد چرا تنهایی
___________________
شعر از آقای ایرج جنتی عطائی بود.
امیدوارم شعرام تکراری نباشه .نمی تونم تمام صفحات رو چک کنم.
و شعر پایین یه شعر قدیمی از خودمه. اینو دیگه مطمئنم کسی نذاشته. زیاد قشنگ نیست ولی واسه من پر از خاطره.

____
پنجره ها بسته
دلها شکسته
غم تو خونه ها نشسته
دست امید و از پشت بسته
مردم بیصدا میرن و میان
اما میونشون حتی یه لبخند پیدا نمیشه
تا آدمای خوب قصه نشن تنها و خسته
______________
گل سرخ میون باغچه
با زمزمه ترانه میخونه
و آروم گلبرهاشو با نور خورشید تاب میده

تو اين دوره زمونه.....قصه عشق و بهونه
ميرسه راز دل من.....به گوش اهل زمونه
قصه دلبر و دلدار....قصه راز گل ياس
روي دل هاي هممون ......نوشته با خط احساس