يك تكه شعر......

چشمام همزاده اشک و خون دلم همسایه ی آهه

زمونه گرگ و عشق تو شبیه مکر روباهه

شدم چوپان ساده لوح کنار گله ی احساس

چه رسمی داره این گله سره چنگال گرگ دعواست

تو انقدر خواستنی هستی که این گله نمیفهمه

اگه لبخند به لب داری دلت از سنگ و بی رحمه

ببخش خوبم اگه این عشق حیله ی تورو رو کرد

نفرین به دل ساده که به چنگال تو خون کرد

خدا جون میشه تو امشب منو تو بغل بگیری؟
بگی آروم توی گوشم دیگه وقتشه بمیری
خدا جون میگن تو خوبی ، مثل مادرا می مونی
اگه راست میگن ببینم عشق من کجاست میدونی؟
خدا جون میشه یه کاری بکنی به خاطر من؟
من می خوام که زود بمیرم آخه سخته زنده موندن
من که تقصیری نداشتم پس چرا گذاشته رفته؟
خدا جون تو تنها هستی میدونی تنهایی سخته
زنده بودن یا مردن من واسه اون فرقی نداره
اون می خواد که من نباشم، باشه ،اشکالی نداره
خدا جون می خوام بمیرم تا بشم همیشه راحت
ولی عمر اون زیاد شه حتی واسه یه ساعت
خدا جون میشه تو امشب منو تو بغل بگیری؟
بگی آروم توی گوشم دیگه وقتشه بمیری
به تو که موندگاری................

کاش میون منو تو این همه تردید نبود
اونیکه بین ما از عشق ما خندید نبود
میتونستم بگم عاشقونه من عاشقتم
کاش میشد باور کنی که من عزیز لایقتم
حالا بین ما جدایست غم جان ترانه دارم
می خونم برات بدونی عزیزم بهانه دارم
می خونم از غصه های دوری شب زده گیر
می خونم تا تو بیایی ،بیا و دستامو بگیر
چه کنم با عشق تو عمریه عاشق گشتم
با همه دروغ ولیکن با تو صادق گشتم
می دونم میری و واژه واژه بر می گردی
من و حیران و خودت دوباره بر می گردی
حالا از دوری تو این دل من تنگ شده
دلم از غصه ی دوریت عزیزم سنگ شده
تو بیا عاشقونه به هم وفادار بشیم
از همین خوابی که مردیم حالا بیدار بشیم

حس تو، نبض تو، دست تو، خاطره شد

عشق تو، یاد تو، اسم تو، خاطره شد

مثه یه حس زیبا مثه یه خواب کوتاه

من اسم توگذاشتم قشنگترین اشتباه

بی تو هر لحظه ی من شکست بی صدا بود

این خنده ها دروغه عید و شادی کجا بود

دست نوازش تو هنوز رو پوست منه

گرمی خوب دستات منو آتیش میزنه

روزای شادی و عشق حیف که چه زود میگذره

یه قاب عکس خالی زیر پاهام همیشه

یه پنجره که هرگز به جایی باز نمیشه

گرفته پر ستاره فانوس عشق براهه

نرفت از یاد عیده هنوز رنگ نگاهه

رفتی تو از زندگیم انگارکه یک خواب بودی

تو لحظه های عمرم افسوس که کمیاب بودی

می دونستم از اول این رسم زندگی نیست

خوشبختی هم زود گذر، هرگز همیشگی نیست

به دنبال یه رویا که دست نیافتنی بود

غم پنهانی
سرخوش زسبوی غم پنهانی خویشم
چون زلف توسرگرم پریشانی خویشم

دربزم وصال تونگویم کم وبیشی
چون آیینه خوکرده به حیرانی خویشم

لب بازنکردم به خروشی وفغانی
من محرم رازدل طوفانی خویشم

یک چند پشیمان شدم ازرندی ومستی
عمری است پشیمان زپشیمانی خویشم

ازشوق شکرخند لبش جان نسپردم
شرمنده جانان زگران جانی خویشم

بشکسته ترازخویش ندیدم به همه عمر
افسرده دل خویشم وزندانی خویشم

هرچند"امین"بسته به دنیا نیم اما
دلبسته یاران خراسانی خویشم

آیت الله خامنه ای

زیر درخت آرزو
می خوام یه قصری بسازم پنجره هاش آبی باشه
من باشم و تو باشی یک شب مهتابی باشه
می خوام یه کاری بکنم شاید بگی دوسم داری
می خوام یه حرفی بزنم که دیگه تنهام نذاری
می خوام برات از آسمون یاسای خوشبو بچینم
می خوام شبا عکس تو رو تو خواب گل ها ببینم
می خوام که جادوت بکنم همیشه پیشم بمونی
از تو کتاب زندگیم یه حرف رنگی بخونی
امشب می خوام برای تو یه فال حافظ بگیرم
اگر که خوب در نیومد به احترامت بمیرم
امشب می خوام تا خود صبح فقط برات دعا کنم
برای خوشبخت شدنت خدا خدا خدا کنم
امشب می خوام رو آسمون عکس چشات رو بکشم
اگه نگاهم نکنی ناز نگاتو بکشم
می خوام تو رو قسم بدم به جون هر چی عاشقه
به جون هر چی قلب صاف رنگ گل شقایقه
یه وقتی که من نبودم بی خبر از اینجا نری
بدون یه خداحافظی پر نزنی تنها نری
یه موقعی فکر نکنی دلم واست تنگ نمیشه
فکر نکنی اگه بری زندگی کمرنگ نمیشه
اگه بری شبا چشام یه لحظه هم خواب ندارن
آسمونای آرزو یه قطره مهتاب ندارن
راستی دلت میآد بری بدون من بری سفر
بعدش فراموشم کنی برات بشم یه رهگذر
اصلا بگو که دوست داری اینجور دوست داشته باشم
اسم تو رو مثل گلا تو گلدونا کاشته باشم
حتی اگه دلت نخواد اسم تو تو قلب منه
چهره تو یادم می آد وقتی که بارون می زنه
ای کاش منم تو آسمون یه مرغ دریایی بودم
شاید دوسم داشتی اگه آهوی صحرایی بودم
ای کاش بدونی چشمات و به صد تا دنیا نمی دم
یه موج گیسوی تو رو به صد تا دریا نمی دم
به آرزوهام می رسم اگر که تو پیشم باشی
اونوقت خوشبخت میشم مثل فرشته ها تو نقاشی
تا وقتی اینجا بمونی بارون قشنگ و نم نمه
هوای رفتن که کنی مرگ گلهای مریمه
نگام کن و برام بگو بگوی می ری یا می مونی
بگو دوسم داری یا نه مرگ گلهای شمعدونی
نامه داره تموم میشه مثل تموم نامه ها
اما تو مثل آسمون عاشقی و بی انتها

با یادخاطرهامان آرام گریه کردم
های های گریه کردم گریه کردم
بی صدا و بی انتها من گریه کردم
بر سر قبر خویش در شب زمستانی
با یادخاطرهامان آرام گریه کردم
نکند بیدار شوند اطرافیانم در اتاق
در تاریکی با چشمان بسته گریه کردم
شمع نبودی که گویم پرپرواز بسوزاندم یارا
در غربتم همچو شمع در اینجا گریه کردم
من به حال خراب و دل زارم که تنهاست
از پی درمان زخم هایم در نامه هایم گریه کردم
عکست می خندد به نم نم گذرا بر صورتم
درغربت تنهای ام در کنار اتاق گریه کردم
قرارمان نبود که نباشی و من باشم
دریا دلی پیدا کردم به اعماقش گریه کردم
بلبلان راه لانه نمی جویند ای گلم
به حال آن بخت برگشتگان حال گریه می کنم
صحبت اغیار به منزل دوست هیچ تاثیری ندارد
در پشت در بسته به قربت و غربت گریه کردم
رنگ شدم با بی رنگی همرنگ و بادریا یکی
درجهت یافتن ردپای یارم گریه کردم
هر جا که قدم گذاشتم قرارمان بود با هم باشیم
حالا که تنها می روم به جای پایت گریه کردم....

در قبله گاه عشق بودی تو معبودم

آرام وآسوده در خواب خوش بودی

حتی که یه لحظه بی تو نیاسودم

من با نفسهایم نام تو را خواندم

کاش ای حوس بازم با تو نمی ماندم

روزی که می گفتی من با تو می مانم

روزی که دانستی من بی تو می میرم

خوش باوری بودم پیش نگاه تو

عاشق نبودی تو
من عاشقت بودم

در قبله گاه عشق بودی تو معبودم

من با نفسهایم نام تو را خواندم

کاش ای حوسبازم با تو نمی ماندم

عشق تو مثل برگ در دست طوفان بود

روزی به من گفتی دیگر نمی مانم

گفتم می میرم گفتی باور نمی کنم

باور نمی کنم این عشق این بی وفایی را

فاصله
گفتی که مرا دوست نداری گله ای نیست
بین من و عشق تو ولی فاصله ای نیست
گفتم که کمی صبر کن و گوش به من کن
گفتی که نه باید بروم حوصله ای نیست
پرواز عجب عادت خوبیست ولی حیف
تو رفتی و دیگر اثر از چلچله ای نیست
گفتی که کمی فکر خودم باشم و آن وقت
جز عشق تو در خاطر من مشغلهای نیست
رفتی تو خدا پشت و پناهت به سلامت
بگذار بسوزد دل من مساله ای نیست

من ازطرح زیبای هرخاطره

سلامی غزل گونه خواهم نوشت

که باورکنی گرچه دورازتوام

فراموش هرگزنکردم تورا

دراین رخوت بی مجال زمان

که احساس پژمرده همچون خزان

به یادتومن مانده ام آشنا

که شاید که من یاد باشم تورا

سلام ای بی وفا ،‌ ای بی ترحم
سلام ای خنجر حرفای مردم
سلام ای آشنا با رنگ خونم
سلام ای دشمن زیبای جونم
بازم نامه می دم با سطر قرمز
آخه این بار شده من با تو هرگز
نمی خوام حالتو حتی بدونم
تعجب می کنی آره همونم
همونی که زمونی قلبشو باخت
همون که از تو یک بت ،‌ یک خدا ساخت
همونی که برات هر لحظه می مرد
که ذکر نامتو بی جون نمی برد
همونم که می گفتم نازنینم
بمیرم اما اشکاتو نبینم
همون که دست تو ،‌ مهر لباش بود
اگه زانو نمی زد غم باهاش بود
حالا آروم نشستم روی زانوم
ولی دیگه گذشت اون حرفا ،‌ خانوم
تعجب می کنی آره عجیبه
می خوام دور شم ازت خیلی غریبه
خیال کردی همیشه زیر پاتم ؟
با این نامردیت بازم باهاتم ؟
برات کافی نبود حتی جوونیم
تموم شد آره گم شد مهربونیم
دیگه هر چی کشیدم بسه دختر
نمی بینیم همو این خوبه ،‌ بهتره
دیگه بسه برام هر چی کشیدم
فریبی بود که من از تو ندیدم
دروغی هست نگفته مونده باشه ؟
کسی هست تو خیال تو نباشه ؟
عجب حتی دریغ از یک محبت
دریغ از یک سر سوزن صداقت
دریغ از یک نگاه عاشقونه
دریغ از یک سلام بی بهونه
نه نفرینت چرا ، این رسم ما نیست
اگر چه این چیزا درد شما نیست
گل بیتا چرا اخمات توهم شد؟
چیه توهین به ذات محترم شد ؟
دیگه کوتاه کنم با یک خداحافظ
که عشق ما رسید به سد هرگز

اين روزا عادت همه رفتن ودل شكستنه
درد تموم عاشقا پاي كسي نشستنه

اين روزا مشق بچه ها يه صفحه آشفتگيه
گرداي رو آينه ها فقط غم زندگيه

اين روزا درد عاشقا فقط غم نديدنه
مشكل بي ستاره ها يه كم ستاره چيدنه

اين روزا كار گلدونا از شبنمي تر شدنه
آرزوي شقايقا يه شب كبوتر شدنه

اين روزا آسمونمون پر از شكسته باليه
جاي نگاه عاشقت باز توي خونه خاليه

اين روزا كار آدما دلهاي پاك رو بردنه
بعدش اونو گرفتن و به ديگري سپردنه

اين روزا كار آدما تو انتظار گذاشتنه
ساده ترين بهانشون از هم خبر نداشتنه

اين روزا سهم عاشقا غصه و بي وفاييه
جرم تمومشون فقط لذت آشناييه