يك تكه شعر......

بری کی بمونه واسه ما قصه بخونه

تو نباشی دل تنگم بگیره از کی بهونه

بری کی بباره رو تنم که شوره زاره

واسه این دل خزونی دیگه کی مثل بهاره

هنوزم چشام براهه کاشکی برگردی دوباره

پیش تنهای غریبی که هوای تو رو داره

نمیگی ماهی میمیره اگه از دریا جداشه

نمیگی تنگ غروبا وقتی تنهاس کی باهاشه

بعد تو دل شکستش بعد تو دستای خستش

بعد تو بغض ترش چی کی رفیق گریه هاشه

روی شونه ی کدوم کوه توی آغوش کدوم تن

بشکنم بغضمو هر دم بشکنه بغض شو با من

هنوزم دستای سردم انتظار تو رو داره

از تو ابرای بهونه داره یاد تو می باره....

چند وقت است که از من خبر نميگيري
دگر سراغي از اين بي خبر نميگيري
چه شد ترا که چنين بي وفا شدي با من
مگر نداي عشق ز چشمان تر نميگيري
چه شد تلالو چشمان عشق پرور تو
کجاست . چه شد ان نگاه مستي اور تو
که گفت با تو که من بي وفا شده ام
که ديد در دل من غير نام شهپر تو
هر انکه گفت از اين دوري و جدايي من
قبول کن که اوست حسود يا که دشمن تو
به او بگو " که فقط خواري از تو ميبينم
نتيجه اش نبود جز جدايي من و تو "
بيا کنون که دگر بين ما حديثي نيست
رويم به جاده ما با وسيله من و تو....

وقتي داشتي مي رفتي منو صدا نکردي
چشماي گريونمو حتي نگاه نکردي

روي جاي قدمهات يه دونه قلب کشيدم
قلبي که خنجر زدي ولي دوا نکردي

وقتي داشتي ميرفتي چشماتو وا نکردي
يه جورايي انگاري با ما صفا نکردی

گفتي که خيلي سخته، غريبي توشهرتو
رفتي و قلبتو با ، ما آشنا نکردي

گفتي ديگه تمومه قصه غصه ما
گلاي خشکيده رو ،رفتي جدا نکردي

گفتي بايد جمع کنيم بساط عشقمونو
با اين رفيق خسته يک کمي تا نکردي

وقتي داشتي ميرفتي منو نگاه نکردي
دلو سوزوندي اما آتيش به پا نکردي

دستات رو به آسمون خدا خدا ميکردي
رفتي ولي ذره اي ، مارو دعا نکردي

تو رفتي و بعد تو کتابمون ورق خورد
رسيد به آخر خط . بازم رها نکردی....

اجازه هست عشق تورو تو کوچه ها داد بزنم ؟

رو پشت بوم خونه ها اسمتو فریاد بزنم؟

اجازه هست مردم شهر قصه مارو بدونن

اسم منو عشق تورو توی کتابا بخونن

اجازه هست که قلبمو برات چراغونش کنم

پیش نگاه عاشقت چشمامو قربونیش کنم

اجازه می دی تا ابد سر بزارم رو شونه هات

روزی هزارو صد دفعه بگم که می میرم برات

اجازه می دی که بگم حرف عاشقانه هام تویی

دلیل زنده بودنم درد ترانه هام تویی

اجازه دارم به همه بگم که تو مال منی

ستارها اینو میگه که تو اقبال منی

اجازه هست جار بزنم بگم چه قدر دوست دارم

بگم می خواهم بخاطرت سر به بیابون بذارم....

فتم تو راه رفتن دلم می گفتش نرو

نمی شنیدم انگار من التماس دل رو

من التماس دل رو

رفتم و باز اومدم اما ندیدم اونو

گفتن که دیررسیدی داده به دنیا جو نو

گفتم محاله هرگز،اون که منو دوست داره

قول داده بود که هیچ وقت منو تنها نزاره

می گن که آرزومون افتاده به قیامت

من که ندارم اینقدر صبرهای بی نهایت

صبرهای بی نهایت

به عشق تو رو دیوارمنم واست نوشتم

به آرزوی دیدار منم خودم رو کشتم

منم خودم رو کشتم

منو ببخش عزیزم که خیلی دیر رسیدم

زیر نوشته ی تو یک خط سرخ کشیدم

باقطره قطره ی اشک باذره ذره ی خون

به آرزوی دیدار منم دارم می دم جون

منم دارم می دم جون....

مطمئن باش که مهرت نرود از دل من

مگر آن روز که در خاک شود پيکر من...

آتش عشق پس از مرگ نگردد خاموش

چون که گورم بشکافند عيان می بينند

زير خاکستر جسمم باقيست

آتشی سرکش و سوزنده هنوز...

يادگاری است زعشقی سوزان

که بود گرم و فروزنده هنوز....

رفته بودم سر حوض

تا ببینم شاید

عکس تنهایی خود را در اب

اب در حوض نبود

ماهیان میگفتند

تو اگر در طپش باغ خدا را دیدی

همتی کن و بگو

ماهی ها حوضشان بی اب است

باد می رفت به سر وقت چنار

من به سر وقت خدا می رفتم ....

میروم اما نمیپرسم زخویش

ره کجا منزل کجا مقصودچیست

بوسه میبخشم ولی خود غافلم

که این دل دیوانه رامعبود کیست....

گاهی به نگاهی که دیدمت در راهی
چون ابر بهار آمدی و رفتی و گاهی، گاهی
باریدی و از لطفِ تو سیراب شده
این کوه که در حضورِ تو چون کاهی...

دستم به دلم دروغ می گوید باز
حرفی که نوشته نه عیان است و نه راز
باید که به شیوه ای دگر رو ببرم
دست از دست شسته ام! این بار آواز...

من مثلِ تو مبتلا شوم؟ نه هرگز!
مانندِ تو بی نوا شوم؟ نه هرگز!
هرچند به دامِ من اسیری آهو!
با چشمِ تو آشنا شوم؟ نه هرگز!!!

تو قصد نداری که به من سر بزنی؟
چشمام به در سفید... ! تا در بزنی
امروز به چشم خنجری خواهم زد
در حسرتشان مدام پرپر بزنی

شرحِ حالِ دلِ دیوانه ام از دور شنیدی
نوشدارویِ دلم! حیف که هرگز نرسیدی
نرسیدی و من از تاب و تبِ تو
سوختم، سوختم، سوختم، افسوس ندیدی....

خبرت هست که دور از تو چه دردیست مرا؟
به هوایِ تو هلاکم وَ عجب نیست مرا
عجب از توست که بی جرم زِ ما رنجه شدی
خط و خال و لب و حرف و سخن از توست، گنه چیست مرا ؟!!