يك تكه شعر......

بهانه
گفتی که به احترام دل باران باش
باران شدم و به روی گل باریدم
گفتی که ببوس روی نیلوفر را
از عشق تو گونه های او بوسیدم
گفتی که ستاره شو دلی روشن کن
من همچو گل ستاره ها تابیدم
گفتی که برای باغ دل پیچک با ش
بر یاسمن نگاه تو پیچیدم
گفتی که برای لحظه ای دریا شو
دریا شدم و ترا به ساحل دیدم
گفتی که بیا و لحظه ای مجنون باش
مجنون شدم و ز دوریت نالیدم
گفتی که شکوفه کن به فصل پاییز
گل دادم و با ترنمت روییدم
گفتی که بیا و از وفایت بگذر
از لهجه بی وفاییت رنجیدم
گفتم که بهانه ات برایم کافیست
معنای لطیف عشق را فهمیدم

گفتم: تو شيرين مني...

گفتا: تو فرهادي مگر؟...

گفتم: خرابت مي شوم...

گفتا: تو آبادي مگر؟...

گفتم: ندادي دل به من...

گفتا:تو جان دادي مگر؟...

گفتم: ز كويت مي روم...

گفتا: تو آزادي مگر؟...

گفتم: فراموشم نكن...

گفتا: تو در يادي مگر؟!!

كجايي در شب هجران كجايي در شب هجران
كه زاري هاي من بيني
چون شمع از چشم گريان اشك باري هاي من بيني
كجايي اي كه خندانم ز وصلت دوش مي ديدي
كه امشب گريه هاي زار زاري هاي من بيني
كجايي كجايي كه قدح ها از كف اغيار نوشيده
كه از جام غمت كه از جام غمت
خوناب خواري هاي من بيني
شبي چند از خدا خواهم شبي چند از خدا خواهم
به خلوت به خلوت تا سحر گاهان
نشيني با من و نشيني با من و
شب زنده داري هاي من بيني
شدم يار تو و شدم يار تو و
از تو نديدم ياري وخواهم
خواهم كه يار من شوي خواهم كه يار من شوي
كه يار من شوي يار و ياري هاي من بيني...

من میدانم شبی عمرم به پایان میرسد

نوبت خاموشی من سهل و آسان میرسد

من که میدانم که تا سرگرم بزم و مستی ام

مرگ و ویرانگه چه بی رحم و شتابان میرسد

من که میدانم به دنیا اعتباری نیست نیست

بین مرگ و آدمی قول و قراری نیست نیست

من که میدانم عجل نا خوانده و بیداد گر

سرزده می اید وراه فراری نیست نیست

پس چرا عاشق نباشیم؟!

خداحافظ همین حالا

همین حالا که من تنهام

خداحافظ به شرطی که بفهمی تر شده چشمام

خدا حافظ کمی غمگین به یاد اون همه تردید

به یاد آسمونی که منو از چشم تو می دید

اگه گفتم خدا حافظ نه اینکه رفتنت ساده ست

نه اینکه میشه باور کرد دوباره آخر جاده ست

خداحافظ واسه اینکه نبندیم دل به رویا ها

بدونیم بی تو و با تو همینه رسم این دنیا

خداحافظ

همین حالا

کمی غمگین

خداحافظ....

تا توانی رفع غم از چهره ی غمناک کن

در جهان گریاندن آسان است

اشکی پاک کن....

اي عشق، شكسته ايم، مشكن ما را/ اينگونه به خاك ره ميفكن ما را/ ما در تو به چشم دوستي مي بينيم/ اي دوست مبين به چشم دشمن ما را

رسم زمونه : تو چشم ميذاري من قايم ميشم .........اما تو يكي ديگه رو پيدا ميكني...

بی تو هر لحظه ملاليست مرا

هرنفس زحمت ساليست مرا

با همه رنج توان سوز فراق

باز با عکس تو حاليست مرا...

رفتي و نديدي كه چه محشر كردم

با اشك تمام كوچه را تر كردم

ديشب كه سكوت خانه دق مرگم كرد

وابستگي ام را به تو باوركردم...

کسی آمد که حرف عشق با ما زد

دل ترسوی ما هم دل به دریا زد

به یک دریا طوفانی دل ما رفته مهمانی

چه دور ساحلش از دور پیدا نیست

یک عمری راه٫ در قدرت ما نیست

باید پارو نزد٫ وا داد باید دل رو به دریا داد

خودش می بردت به هر جا که دلش خواست

به هر جا برد بدون ساحل همون جاست

به امیدی که ساحل داره این دریا

به امیدی که آروم میشه تا فردا

به امیدی که این دریا فقط شاه ماهی داره

به عشقی که نمی بینی شباش بی ستاره...

از غم عشق چه می باید کرد

به دمی٫ دیداری می توان راضی شد

به تمنا نگاهی می توان تشنه جانبازی شد

می توان دل خوش کرد به کلامی که شنید

از دو خط نامه سرد می توان داغ شد٫ شعله کشید....

عشق لالایی بارون تو شباست

نم نم بارون پشت شیشه هاست

لحظه شبنم و برگ گل یاس

لحظه رهایی پرنده هاست....

ز دو دیده خون فشانم ز غمت شب جدایی

چه کنم که هست اینها گل باغ آشنایی

همه شب نهادهم سر چون سگان بر آستانت

که رقیب در نیایید به بهانه گدایی

به کدام مذهب است این به کدام ملت است این

که کشند عاشقی را که تو عاشقم چرایی؟

به طواف کعبه رفتم به حرم رهم ندادند

که برون در چه کردی که درون خانه آیی

به قمار خانه رفتم همه پاک باز دیدم

چون به صومعه رسیدم همه زاهد ریایی

در دیر زدم من که یکی ز در درامد

که درا درا مرا بین که تو هم از آن مایی...