يك تكه شعر......

نان بود؛

سفره بود؛

.زمستان گذشته بود

.اندوه سالهای پریشان گذشته بود

نان بود؛

خانه بود؛

...در و پنجره ‌‌ستون

.سقفی که از چکاچک باران گذشته بود

....لیوان و دیس و قاشق و نوشابه و یخ و

شش اشتها

.که از مزه ی نان گذشته بود

آقا چقدر کلیه هایم چقدر شد؟

آقا حساب کن ریه هایم چقدر شد؟

اعلاست چشم عینکی ام روی هم چقدر؟

با خنده های زورکی ام روی هم چقدر؟

آقا ببین دو پای مرا آهوانه است؟

این کتف شصت سالگیم چارشانه است؟

آقا قبول معده کبد هم برای تو

اصلاً دلم ...بیا به جهنم برای تو

نان بود؛

سفره بود؛

.زمستان گذشته بود

.مردی بدون واسطه از جان گذشته بود

مردی که تکه تکه خودش را حراج کرد؛

از خشم هولناک خدایان گذشته بود؟

نان بود؛

سفره بود؛

کتاب و ترانه بود؛

.فصل سکوت کهنه ی انسان گذشته بود

پله ها را يکی يکی طی کرد؛ پله ها رو به آسمان بودند.

پله های نشسته در رويا چشم در راه عابران بودند.

پله های نجيب سيمانی سالها در سکوت راهروها

با تنی نم گرفته و عريان تکه ای پرت از اين جهان بودند.

عاقبت سايه ای رسيد از دور ؛ سايه در آفتاب می رقصيد.

بوی گلهای چادرش پيچيد ؛ پله ها نرم و مهربان بودند.

سايه روی عصای خود خم شد ؛ نفسی تازه کرد و چيزی گفت.

سايه در فکر يک سفيدي‌‌‌ گنگ در نگاهش کبو تران بودند.

پله ها را يکی يکی پيمود؛ سر پا گرد آخری پر زد.

سايه حل شد درون ابر سياه؛

ابرها چشمه ای جوان بودند..............

يک بالش بزرگ رديف ستارگان

در دور دست حفره ی تاريک آسمان

سر روی ماه ـــ بالش نازش ــ گذاشت و

دختر به خواب رفت کنار ستارگان

در خواب هاش ديد که شاگرد اول است

اصلا چه ساده است الفبای آب نان

خوابيد خواب ديد که عاشق شده است .بعد

يک جامه ی سپيد آيينه و شمعدان

در خواب پير شد. نه مادربزرگ شد.

در چشم های ميشی يک دختر جوان.

خورشيد خنده ای زد.بالش کشيده شد.

از جا پريد دختر با لکنت زبان.

بي تو، مهتاب شبي باز از ان كوچه گذشتم
همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم

شدم ان عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد

باغ صد خاطزه خنديد

عطر صد خاطره پيچيد

يادم امد كه شبي با هم از ان كوچه گذشتيم

پرگشوديم ودر ان خلوت دلخواسته گشتيم

ساعتي بر لب ان جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت

من همه ،محو تماشاي نگاهت

اسمان صاف و شب ارام

بخت خندان وزمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در اب

شاخه ها دست براورده به مهتاب

شب وصحراوگل وسنگ

همه دلداده به اواز شباهنگ

يادم ايد:تو به من گفتي از اين عشق حذر كن

لحظه اي چند به اين اب نظر كن

اب ايينه عشق گذران است

تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا كه دلت با دگران است

تا فراموش كني چندي از شهر سفر كن

با تو گفتم ((حذر از عشق ندانم سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم!))

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد

چون كبوتر، لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي نرميدم نگسستم

باز گفتم كه :

((تو صيادي و من اهوي دشتم تا به دام تو در افتم همه جا گشتم وگشتم

حذر از عشق ندانم،نتوانم!))

اشكي از شاخه فروريخت

مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت...

اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد

يادم ايد،كه دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم نگسستم نرميدم

رفت در ظلمت غم،ان شب وشبهاي دگر هم

نگرفتي از ان عاشق بيچاره خبر هم

نكني ديگر از ان كوچه گذر هم

بي تو ،اما، به چه حالي من از ان كوچه گذشتم

من بی وفا... ولی شمــا چرا..

چه شعر هاي زيبايي ميشه ازشون استفاده كرد؟

بله دوست عزيز قابل شمارو نداره....

تو اون شام مهتاب كنارم نشستي
عجب شاخه گلوار به پايم شكستي
قلم زد نگاهت به نقش ﺁفريني
كه صورتگري را نبود اين چنيني
پريزاد عشق رو مهاسا كشيدي
خدا رو به شوق تماشا كشيدي
تو دونسته بودي چه خوش باورم من
شكفتي و گفتي از عشق پرپرم من
تا گفتم كي هستي
تو گفتي يه بي تاب
تا گفتم دلت كو
تو گفتي كه درياب
قسم خوردي بر ماه كه عاشق تريني
تو يه جمع عاشق تو صادق تريني
همون لحظه ابري رخ ماهو ﺁشفت
به خود گفتم اي واي مبادا دروغ گفت!!!!!!!

گذشت روزگاري از اون لحظه ي ناب
كه معراج دل بود به درگاه مهتاب
در اون درگه عشق چه محتاج نشستم
تو هر شام مهتاب به يادت شكستم
تو از اين شكستن خبر داري يا نه؟
هنوز شور عشقو به سر داري يا نه؟

تو دونسته بودي چه خوش باورم من
شكفتي و گفتي از عشق پرپرم من
تا گفتم كي هستي
تو گفتي يه بي تاب
تا گفتم دلت كو
تو گفتي كه درياب
قسم خوردي بر ماه كه عاشق تريني
تو يه جمع عاشق تو صادق تريني
همون لحظه ابري رخ ماهو ﺁشفت
به خود گفتم اي واي مبادا دروغ گفت!!!!!!!!
هنوزم تو شبهات اگه ماهو داري من اون ماهو دادم به تو يادگاري

هنوزم تو شبهات اگه ماهو داري من اون ماهو دادم به تو يادگاري
من اون ماهو دادم به تو يادگاري

من اون ماهو دادم به تو يادگاري
من اون ماهو دادم به تو يادگاري.......................................

کـجــاي ايـن جــنـگـل شــب
پنهون مي شي خورشيدکم
پشـت کدوم ســد ســکـوت
پـر مـي کــشــي چــکـاوکم

چرا بـه من شک مي کنی
مـن کـه مـنـــم بـرای تــو
لبـریـزم از عـشــق تــو و
سـرشــارم از هــوای تــو

دسـت کدوم غزل بـدم
نـبــض دل عـاشـقـمـو
پشت کدوم بهانه باز
پنهون کنم هق هقـمو

گـریه نمی کنم نـــرو
آه نمی کـشـم بشین
حرف نمی زنـم بمـون
بغض نمی کنم ببیـن

سفر نکن خورشیدکم
ترک نکن منو نرو
نبودنت مرگه منه
راهییه این سفر نشو
نزار که عشق من وتو
اینجا به اخر برسه
بری تو و مرگ منم
رفتن تو سر برسه

گـریه نمی کنم نـــرو
آه نمی کـشـم بشین
حرف نمی زنـم بمـون
بغض نمی کنم ببیـن

نـوازشــم کــن و بـبـیــن
عشق می ریزه از صدام
صدام کــن و ببـین که باز
غنچه می دن تـرانه هام
اگر چه من به چـشـم تو
کمـم قـدیمی ام گمـم
آتشـفشـان عـشـقـمـو
دریـــای پــر تـلاطــمــم
گـریه نمی کنم نـــرو
آه نمی کـشـم بشین
حرف نمی زنـم بمـون
بغض نمی کنم ببیـن

وداع

می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگاه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و ویرانه ی خویش

می برم تا که در ان نقطه دور

شستشویش دهم از رنگ گناه

شستشویش دهم از لکه ی عشق

زین همه خواهش بی جا و تباه

می برم تا ز تو دورش سازم

ز تو ای جلوه ی امید محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

ناله می لرزد می رقصد اشک

اه بگذار که بگریزم من

از تو ای چشمه ی جوشان گناه

شاید انکه بپرهیزم من

بخدا غنچه شادی بودم

دست عشق امد و از شاخم چید

شعله ی اه شدم صد افسوس

که لبم باز بر ان لب نرسید

عاقبت بند سفر پایم بست

می روم خنده به لب خونین دل

میروم از دل من دست بدار

ای امید عبث بی حاصل

از کتاب اسیر
تهران- مهر ماه 1333

سلام اي غروب غريبانه دل

سلام اي طلوع سحرگاه رفتن

سلام اي همه لحظه هاي جدايي

خداحافظ اي شعر شبهاي عاشق

خداحافظ اي شعر شبهاي روشن

خداحافظ اي قصه عاشقانه

خداحافظ اي آبي روشن عشق

خداحافظ اي طبع شعر شبانه

خداحافظ اي همنشين هميشه

خداحافظ اي داغ بر دل نشسته

تو تنها نمي ماني اي عمر بي من

تو را مي سپارم به دل هاي خسته

تو را مي سپارم به بي راه مهتاب

تو را مي سپارم به تاوان دريا

اگر شب نشينم اگر شب شكسته

تو را مي سپارم به روياي فردا

به شب مي سپارم تو را تا نسوزم

به دل مي سپارم تو را نميرد

اگر چشمه واج از هم نخشكد

اگر روزگار بي صدا را نگيرد

خداحافظ اي برگ و بار دل من

خداحافظ اي سايه سار هميشه

اگر سبز رفتي اگر زرد ماندم

خداحافظ اي نوبهار هميشه

هزار سالِ

حالا هزار سالِ تمام است که هر از گاه برمی‌گردم

پايين‌تر از دره‌ای دور

رو به رديفِ صنوبرانِ سوخته می‌نگرم

آنجا هميشه پيش از غروب

مَحرمانِ مخفی‌ترين ترانه‌های مگو

سايه‌سارِ ترا بر ديوارِ مُشرف به چينه‌های شکسته ديده‌اند:

می‌آيی، پيراهنِ کبودِ بارانخورده‌ای را در باد

رو به رويای خورشيدِ خسته می‌گيری

دست به دامنِ روشنايی، دعا می‌کنی

درها، دريچه‌ها و ميله‌ها را می‌شمری

ميله‌ها و نامهای مردگان را می‌شمری،

و شب، تازه از اشتياقِ آن همه قرار

آن همه علاقه،‌ آن همه آدمی

می‌فهمی که ديگر هيچ خط و خبری نخواهد رسيد،

تنها کلماتی برهنه در هوا

بی‌راه و بی‌رويا

بر بوته‌های گُنگِ گريه فرو می‌شوند

تا سالها بعد، بر خوابِ خاطراتی تشنه

شايد که شبنم و ستاره ببارد

شايد که بوسه با باران، شايد ...

حالا هزار سالِ تمام است که هر از گاه برمی‌گردی

دَمی در برابرِ درگاهِ بسته درنگ می‌کنی

همانجا انگار که آوازِ عزيزی از دريا شنيده باشی

آهسته از گورهای گمشدگان می‌پرسی

آيا کسی در اين حدود، رويای روشنايی را نديده است؟

حالا هزار سالِ تمام است که هر از گاه برمی‌گرديم

پُشتِ بوته‌های گنگِ گريه می‌نشينيم

کلماتِ برهنه را پنهان و پوشيده می‌نگريم

و باز سايه‌سارِ ديگرانی بر ديوار