غمكده

می پرم تا اوج تا بی انتها

قالب جسمم چنان شهری خراب

می روند تا ساحل تنها شدن

لحظه ها چون قایقی بر روی آب

روزها و هفته ها چون باد سرد

می نشانند روی یادم گرد و خاک

می شوم چون لحظه عاشق شدن

از تمام زشت ها آزاد و پاک

می فشارد خاک در آغوش خود

پیکر سرد و ضعیف و پاک من

نرم می ریزند اشک و شاخه گل

روی تنها یادگار از خاک من

می نویسند روی سنگی روسیاه

(تا ابد آرام باش، بی هیچ درد )

اشک می ریزند و آخر می روند

سنگ قبرم می شود تنها و سرد

می رسد روزی که دیگر یاد من

می رود از خاطرات هر کسی

می شود گمنام سنگ قبر من

ساکنم در کوچه های بی کسی...

خدایا خوش بکن رویای من را

مرنجان این دل تنهای من را

خدایا در دلش نوری بی افشان

وفا و مهربانی را کن سرانجام

خدایا در دلش عشقی بپا کن

بیا امشب مرا حاجت روا کن

خدایا عشق او دیوانه ام کرد

من دیوانه را صد پاره ام کرد

خدایا گر دل او با دلم هست

بکن هستی او را با هستی ام هست...

همه هستی تو را خواهم که من بی تو نمی مانم

در آن لحظه که تنهایم تو را خوانم تو را خوانم

نمی خواهم بدون تو ببینم روی فردا را

فدایت می کنم آسان همه گل های دنیا را

در این شب های تنهایی تویی چون نور ماه من

در این گمراهی دنیا چراغ کوره راه من

نمی دانی که عشق تو چو آتش بر دلم افتاد

تمام روزگارم را چه آسان داده ای بر باد

نمی دانم چرا غم ها چو زخمی بر دلم هستند

همه غم های این دنیا دو بالم را چرا بستند

تو رفتی ای گلم اما دل و جانم چرا بردی

دل صد پاره ام ای گل تو آزردی تو آزردی

((چرا غم ها نمی دانند که من سلطان غم هایم

بیا ای دوست تو با من باش که من تنهای تنهایم)).

ماه من غصه نخور ! زندگی جزر و مد داره
دنیامون یه عالمه آدم خوب و بد داره

ماه من غصه نخور همه که دشمن نمی شن
همه که پرترک مثل تو و من نمی شن

ماه من غصه نخور ، مثل ماها فراوونه
خیلی کم می شه کسی روی حرفش بمونه

ماه من غصه نخور گریه پناه آدماست
تر و تازه موندن گل ، مال اشک شبای ماست

ماه من غصه نخور ، زندگی خوب داره و زشت
خدا رو چه دیدی شاید فردامون باشه بهشت

ماه من غصه نخور ، پنجرمون بازه هنوز
باغچمون غرق گلای ناز و عاشقه هنوز

ماه من غصه نخور ، باز داره فصل سیب می شه
می دونم گاهی آدم تو وطنش هم غریب می شه

ماه من غصه نخور ، ماه ها که تب نمی کنن
ماه ها که از آدما کمک طلب نمی کنن

ماه من غصه نخور ، شمعدونیا صورتین
دلایی که عاشقن چون بشکنن قیمتین

ماه من غصه نخور ، سبک می شی بارون میاد
توی عاشقی باید نترسید از کم و زیاد

ماه من غصه نخور ، خاطره هامون کودکن
توی این قصه دلا یه وقتایی عروسکن

ماه من غصه نخور ، بازی زمین خوردن داره
کار دنیا همیشه تولد و مردن داره

ماه من غصه نخور ، گلا میان عیادتت
به نتیجه می رسه آخر یه روز عبادتت

ماه من غصه نخور ، خیلیا تنهان مثل تو
خیلیا با زخمای عاشقی آشنان مثل تو...

گاه غم غربت آنچنان دل را آزرده میکند که آنچه میگویم حرف دلم نیست

وتو خوب می دانی بی تو چه دلتنگم

در همه تو را می جویم و هیچ نمی یابم

کاش دست روزگار این چنین نمی کرد

آن چه گذشت را به باد بسپار و به دل نگیر

و بدان منتظرم همیشه و هر جا برای شنیدن کلامت...

بهم گفت به خاطر كي زنده هستي ؟
با اينكه دوست داشتم با تمام وجودم داد بزنم و بگم به خاطر تو بهش گفتم به خاطرهيچكي
ازم پرسيد پس به خاطر چي زنده هستي؟
با اينكه دلم داد ميزد به خاطر دل تو با يك بغض غمگين بهش گفتم به خاطر هيچكي
پرسيدم تو به خاطر چي زنده هستي؟
در حالي كه اشك تو چشاش جمع شده بود گفت:
به خاطر كسي كه به خاطر هيچ زنده است...

لــــــم گرفـته بهانه ، بـــــراي آمــــــدن تو
سـروده هـــــر چه ترانه ، بـراي آمـــــدن تو

هــزار باغ شـقايق ، هـــــــزار لالهء عاشق
شكفته هــــر چه جوانه ، بـــــراي آمدن تو

چه مانده صبر و قــرارم زحال اين دل زارم؟
گله كـنم به تـــــو يا نه بـــــــراي آمدن تو؟

دوبيتي و غــــزل من ، بـــراي اين دل تنگم
و گــــريه هاي شبــانه ، بـــــراي آمــدن تو

بجز تـــرنّم نامــــــت ، ز آيــه آيــهء هستي
دگـــــر چـــه مانده نشانه بـــراي آمدن تو؟

بـــراي از تو ســرودن ، به پاي قافــيه افتاد
علی ، ملتــمسانه !، بــــــــراي آمـدن تو ...

دلتنگم آنچنان كه اگر ببينمت به كام
خواهم كه جاودانه بنالم به دامنت
شايد كه جاودانه بماني كنار من
اي نازنين، كه هيچ وفا نيست با منت

تو آسمان آبي آرام و روشني
من چون كبوتري كه پرم در هواي تو
يك شب ستاره‌هاي تو را دانه‌چين كنم
با اشك شرم خويش بريزم به پاي تو

بگذار تا ببومست اي نوشخند صبح
بگذار تا بنوشمت اي چشمه شراب
بيمار خنده‌هاي توام بيشتر بخند
خورشيد آرزوهاي مني گرمتر بتاب ...

دلم تنگ است
نمی دانم زتنهایی پناه آرم کدامین سوی
پریشان حالم وبی تاب می گریم و...
قلبم بی امان
محتاج مهر توست
نمی دانم چه غمگین رهسپار لحظه های
بی قرارم من
به دنبال تو همچون کودکی هستم ...
ومعصومانه
می جویم پناه شانه هایت را
که شاید اندکی آرام گیرد دل.
دلم تنگ است
و تنهایی به لب می آورد جانم ...

گوش کن!

می شنوی صدای اندوهم را؟

مش نوی صدای بغضم را که با کوچکترین ضربه ای خواهد شکست

باید گریست برای شاخه های شکسته

برای بالهای شکسته

باید فریاد زد به حال شقایق پرپر شده

باید اشک ریخت

با دیدن پروانه سوخته

باید گریست برای چشم انتظاری عاشقان

پنجره ها خالیست

دلها خشکیدند

هوا تنهاست

ستاره سرگردان است

خورشید گریان است

و فرشته ها هراسان

محبت کجاست؟!!

سال ها پیش از این زیر یک سنگ در گوشه ای از زمین من فقط یک کمی خاک بودم همین. یک کمی خاک که دعایش دیدن آخرین پله خدا بود آرزویش همیشه پر زدن تا ته کهکشان بود. خاک هر شب دعا کرد از ته دل خدا را صدا کرد یک شب آخر دعایش اثر کرد یک فرشته تمام زمین را خبر کرد و خدا تکه ای خاک برداشت آسمان را در آن کاشت خاک را توی دستان خود ورز داد روح خود را به او قرض داد خاک توی دست خدا نور شد پر گرفت از زمین دور شد راستی من همان خاک خوشبخت من همان نور هستم پس چرا گاهی اوقات این همه از خدا دور هستم؟!!

توی تاریکی دنیا دنبال برق نگاهم

توی این دنیای تاریک دنباله یه تکیه گاهم

توی این دشت پراز غم

توی این گلایه و غم

توی این رویای آبی

عزیزم جای تو خالی

توی آوارگیام توی این تنهاییام

با همه بی کسی هام با همه خستگی هام

چشم براهت می مونم

اینو خوب من میدونم

که واسه همیشه ای عشق بی تو تنها می مونم

ولی این همش خیاله رفتنت واسم سواله

فکرشم نکرده بودم زندگیم بی تو عذابه

نمی خوام با تو بمونم

می خوام این شعر بخونم

توی این دنیای تاریک می دونم تنها می مونم...

کاش می توانستم تو را ، در وجودِ خشک بی بارانِ قلبم ، تر کنم

کاش می توانستم ببویم عاشقی را ، از رُز مشکی پوشِ قعر طبیعت

کاش می توانستم برای آسمانهای بلندِ آرزوهایت ، شَوَم سقفی

کاش می توانستم ، در آن رؤیای خیس زیرِ باران بودنِ دریای آرامِ نگاهت ، شَوَم اشکی

کاش می توانستم شَوَم پروانه ای ؛
از رُز بارانی شب ، من ببوسم لحظه ای

کاش می توانستم که دستِ خالق گل را ببوسم؛
شکر این نعمت همه جانم بگویم با دلی

کاش می توانستم که با حُرم نفس های گلی؛
بشکنم یخ های قلبِ نیمه جانم را برای ، دل دهی

کاش می توانستم که فردای زمان را خود بگویم ،

کاش می توانستم ، دگر کاشی نگویم ...