غمكده

رویا

چشمانت را

باور کردم

دل دادم

رویا آمد

دل بستم

زمان گذشت با

حلاوت سخنانت

...

به ناگاه

خوابم آشوب شد

نه

قلبم

آری

کابوس واقعیت!

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

آرزو کردم

آرزو

کردم

که چون

درآب دریا

غوطه ور شوم

به سان یک پری گردم

همان که تو می خواستی

زیبا ، چون یک پری دریا

اما!

این نکته از خاطر بردم که

چون چنین شود

کبوتر با کبوتر

باز با باز !

!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

و طعم دوستیت

در این

سالها

همچون شیرینی

لیمویی بود

که به نگام

بیماری ام

مادر بر من خورانید

و چون

شفایی

بر بیماریم شد

اما

اینبار

با روایتی دگر

مرهمی

بر

تنهایی ام

شد

ای دوست...............

اگر هيچ صدايي مرا نخواند ، همين بس که صداي مهربان تو آرامم کند.

حتـــي اگـــر در هفـت آســـمان ، يک ستاره هـــم بــه من چــشمک نزنـــــد،

بزرگتــرين دلخوشــي ام چشمان توست کــه يه آسمــان ستاره در آن آشيان دارند.

چـــرا کـــه تو از ســـرزمين خورشيدي و آفتــــاب صميمي نگــاهت مــانـــدني اســت

حتـــي در هجــــوم بـــي رحـــم دردهـــاي زندگــي ،

تنهـــــا نگـــاه پــــر مهــــر تو ســـت که

فــــــردايــــــــي ســـــبــــــز را بــــــــرايـــــــم تــــــــرانــــــــه مـــــــي خــــــوانــــــــد.

از غم عشق تو بازم فکر رفتن کردم!

نه تنها رفتن از اینجا بلکه مردن کردم

حالا که تو با یکی دیگه ای و من موندم

بزار آتیش بگیرم چون که منم دل کندم!

اگه اون بهتره از من الهی خوش باشی

در قضاوت کردنت بازم سر افراز باشی

##############################

من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم

چشم خمـــــــار تو را دیدم و بیمار شدم

گر جهان را بدهند چو دیوانه نشم

از سر عشق تو من عازم میخانه شوم

عزیزم یه بار فقط بگو به من دوسم داری

بگو که اینبار دیگه تو عشق گرفتار شدم

دیگه پاکـــــــــــــــــم دیگه من نمیروم

پس بگو به عشق تو دیگه سزاوار شدم

############################

fatima

هیچگاه فاصله ها حریف خاطره ها نیستند ...

من از کجا شروع کنم

وقتی سرآغاز ندارم

یک قلم و یک کاغذ و

یک درد همیشگی

نمیشه با نوشته ها

که همه دردها رو بگی

یه بغض خام توی گلوم

یک دنیا حرف نا تموم

آرزو ها پشت سرم

نگاه من به روبروم

حرفهای پر شکایتی

رو کاغذ های خط خطی

از من فقط مونده به جا

قلب پر از شکایتی

این کاغذای خط خطی

نامه دردای منه

جای پای اشک من

از گریه های نم نمه

غمی نشسته تو دلم

اشک چه زیبا شده باز

ترانه هام زمزمه مستی شبها شده باز

غم شکستن روبروم

که عاشقانه دیده ام

با اشک غزل شکفتم

با بغض غزل چیده ام

از کس گله نمیکنم

شکایت از دل منه

دلم هنوز در حسرت

یک آرزوی باطله..............................

رفتن من حتمی شده موندمن بی حاصله!!!!!

درست شد

خدارو شکر!!!!

باز منم... این قلم.... این تنهایی....این افکار.......

باز منم و این کاغد های خط خطی.......

باز منم با فکر اینکه ........

مگر این کاغد های خط خطی برایم افکار میگذارند؟

مگر برایم زندگی گذاشته اند؟؟؟؟؟؟؟

همه اشکالی دارند جر گاغذ!!!! میدانی چرا........

گاهی چون شیطانی خوفناکند ، گاهی با چهره ای زیبا نقش میبندند و مرا.....

دیگر وقت رفتن است!! وقت پاره کردن و سوزاندن تمام کاغذ هاست.......

آری پریشانم اما خود را نمی بازم ! نه........

میروم و نشانی از خود برایت میگذارم .... آری....

نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم:

درعصرهاي انتظار،به حوالي بي کسي قدم بگذار! خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو! کلبه ي غريبي ام را پيدا کن، کنار بيد مجنون خزان زده و کنارمرداب ارزوهاي رنگي ام! درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو! حرير غمش را کنار بزن! مرا مي يابي..............آری....

///////////////////////////////////////////////////////////////

يادمان باشد اگر شاخه گلي را چيديم وقت پر پر شدنش سوز و نوايي نکنيم...
يادمان باشد سر سجاده عشق جز براي دل محبوب دعايي نکنيم...
يادمان باشد از امروز خطايي نکنيم گرچه در خود شکستيم صدايي نکنيم...
يادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند طلب عشق ز هر بي سر و پايي نکنيم.....

آه ... آه دوست چه کلمه زیباسیت
و بعضی اوقات چه تلخ و ترسناک
اکنون که دوستی که هیچگاه دوستم نبود را از دست دادم
به تلخی و ترسناکی دوستی پی بردم
اکنون فقط شکستم
وای به آن روزی که دوستم بودی
آنگاه دیگر پودر بودم

دیشب بعد از مدت ها تا صبح نخوابیدم
به خیلی چیزها فکر کردم
به ماندن یا رفتن
به بودن یا نبودن
به زندگی و مرگ
به این لغت آخر که رسیدم
رفتم و شروع کردم
حیف که بزرگی خیلی آدم ها رو تو رفتنشون می فهمی
توی نبودنشون
و توی مرگشون
آره :
خوابیدی بدون لالایی و قصه
بگیر آسوده به خواب بی درد و غصه
دیگه کابوس زمستون نمی بینی
توی خواب گل های حسرت نمی چینی
دیگه خورشید چهرت رو نمی سوزونه
جای سیلی های باد روش نمی مونه
دیگه بیدار نمی شی با نگرونی
یا با تردید که بری یا که بمونی !
رفتی و آدمک ها رو جا گذاشتی
قانون جنگل رو زیر پا گذاشتی
اینجا قهرند سینه ها با مهربونی
تو تو جنگل نمی تو نستی بمونی
دلت رو بردی با خود بجای دیگه
اونجا که خدا برات لالایی می گه
می دونم می بینمت یه روز دوباره
توی دنیایی که آدمک نداره !
وای که مدت هاست دلم لک زده
برای تو و کری هات برای تو و تخته نردات
برای تو و تنیس برای تو و اسکی
برای تو و توچال برای تو و خنده
برای تو و کیش برای تو و پرسه زدن های شبانه
الان شد یک سال که با رفتن تو اینها هم رفتن.....
نمی دونم چی بگم
از چی بگم
از دوری ، ازدلتنگی
راستی ، خیلی از آدم های بزرگ
توی رفتنشون بزرگ شدند
تو هم از اون آدم ها بودی
حرفی که همیشه خودت می زدی
و ما همه مسخرت می کردیم!
تو ویک تل خاک که یادگار تو شد !
اونجا بود بزرگیت رو فهمیدم
ولی ما اینقدر حقیر و پست بودیم
که حتی نتونستیم از بهترینت مراقبت کنیم
با اینکه تو هزاران بار اینو به من گوش زد کرده بودی.
ولی باز هم امید دارم به بخششت.
چون میدونم که دلی داری از دریا بزرگتر.
خدانگهدار همدم لحظه لحظه زندگیم.

اي خدا !