جملات زیبا

تو را من با زبان بی زبانی دوست می دارم
و شاید مثل یک دلدار جانی دوست می دارم
نگاهم کن نگاهت را که در من خانه دارد
برای لحظه های همزبانی دوست می دارم
وجودت را وجود بی وجودم سخت محتاج است
و همسان خدایی آسمانی دوست می دارم
تو را در خلوتی پنهان تر از آواز باران
به دور از چشم نااهلان نهانی دوست می دارم
تو را من با زبان بی زبانی دوست می دارم
و شاید مثل یک دلدار جانی دوست می دارم
نگاهم کن نگاهت را که در من خانه دارد
برای لحظه های همزبانی دوست می دارم
وجودت را وجود بی وجودم سخت محتاج است
و همسان خدایی آسمانی دوست می دارم
تو را در خلوتی پنهان تر از آواز باران
به دور از چشم نااهلان نهانی دوست می دارم
تو را ای یوسف پنهان ز سالی سخت طولانی
برای انتظاری جاودانی دوست می دارم...

سوگند را ساختیم تا سوگند یاد کنیم که عاشق بمانیم ....
با سوگند شروع می کنیم ، با امید ادامه می دهیم و
آرزوداریم با وصال ختم شود ....
سوگند می خوریم به زیبایی عشق پاک که
دل از هم نگیریم ، که لحظه ای از یاد یکدیگر
غافل نشویم ، که برای هم باشیم و به
یاد هم ، که دوست داشتن را از یاد نبرده
و با آمدن هر سپیده و شروع هر روز به یاد
یکدیگر چشم به جهان بگشاییم ....
و در
آخر سوگند به عشق که در غم و شادی با هم باشیم و شریک هم...

اگر از کوی ما گذر کردی

مرا به خاطر بیاور

اگر نسیمی ترا نوازش داد

اگراز دشت ها گذر کردی

اگر کودکی خندید

اگر دلت با دیدن غمزه ای لرزید

اگر موی پریشانی ترا آشفته کرد

اگر آرزوی داری چون رویاها باشی

اگر قلبت چون گنجشکی در سینه تپید

اگر صدای پرنده ای ترا وسوسه کرد

اگر چشمان مستی دیدی

اگر ستاره ای چیدی

واگر بر مزارم نشستی

مرا به خاطر بیاور...

می خواهم ترا در کتیبه قلبم حک کنم

ودر میدان عشق برایت تمثالی بنا کنم

و تاریخ آنرا دوستت دارم بنویسم

تا آنگاه تمام عاشقان دنیا به دیدارت بشتابند

می خواهم ترا فریاد کنم

و هر روز صبح برا یت گل سرخی

و ترانه ای همراه با احساسی  پاک

در سبدی پر از عشق

برایت  بسرایم

ودر پای تمثال تو بگذارم

و آنگاه هر عاشقی

برای رسیدن به وصال

بی گمان گل  سرخی

برایت نذر خواهد کرد

و اینگونه تو همیشه گلبارانی

و همیشه  تازه ای

و هیچگاه فراموش نمی شوی

و من هر روز روی تمثالت

عشق را امضا میکنم

و بیادگار می نویسم...

من می روم به کسی نگو ، بار سفر را بسته ام

غمگین اگر نشسته ام، سکوت را شکسته ام

من می روم به کسی نگو اینجا چقدر سرد بود

مثل گور تاریک و مثل قفس تنگ بود

من می روم به کسی نگو، اشفته بود و نا امید

این ظاهر دل من است، شکسته و نالان و سیر

من می روم غزل نگو ،دیراست دیگر بشنوم

چشمی که عاشقی نداشت ، دیر است دیگر بنگرم

دیگر مرا افسون نکن، سیرم از این افسانه ها

چشمان خود را بسته ام بر روی این بیگانه ها

من می روم فرقی نداشت حضور من با سایه ام

یک روز اخر می شود این گور سرد خانه ام

من می روم با بهترین ارزوهایم برای قلب تو

قاتل شدی برجان من ، مرهم شدم برای تو

من می روم اما بدان، غمگینم از این سایه ها

شاید خدا می خواست من، گم شم دراین ویرانه ها...

بي وفايي كن ، وفايت مي كنند

با وفا باشي خيانت مي كنند

مهرباني گرچه آيين خوشيست

مهربان باشي رهايت مي كنند....

تنها نيستم آنگاه كه همه محكوم به نفرينم كردند
تنها نيستم آنگاه كه در جسم خويش مي گريم
تنها نيستم آنگاه كه بي محابا بر سرم فرياد مي كشند
تنها نيستم آنگاه كه مردمان سعي در باور تنهاييم دارند
اما تنهايم آنگاه كه حضور تو را حس نمي كنم ...

چه زیباست نام تو را سرودن وعشق تو را فریاد زدن

چه زیباست در آغوش پرمهر تو آرمیدن .

دریاها با نام تو وسعت می یابند

و کوه ها با نگاه پر محبت تو استقامت را فریاد می زنند

تو یی که معنی آرامش و محبت و عشق را به من می فهمانی

با تو زندگی چه شیرین است...

ساده است ستایش گلی، چیدنش   و از یاد بردن که آبش باید داد.

ساده است لغزشهای خود را شناختن

با دیگران زیستن به حساب آنها   و گفتن که من اینچنینم

ساده است بدانیم که چگونه می زییم

باری زیستن سخت ساده است   و پیچیده نیز هم...

قلم به روی کاغذ و
              یه عالمه دلواپسی
                               ستاره ها ی آسمون
                                              شدن پناه بی کسیم
                                                      قطره ی اشک آسمون
                                                       لحظه ی پر غم غروب
                                                         قاصدک خسته زراه
                                                         حسرت و آه ِ انتظار
                                                 غصه های یواشکی
                                     دلخوشیای الکی
                 دعاهای بی ثمر و
شبای تار و بی کسی
تو خلوت چشای من
             بارون و سردی نفس
                              گلدون خالی از گل و
                                                          حقیقت تلخ قفس
                                                       پرنده  های شب زده
                                                    حیرون و مات من شدن
                                                        به دنبال روشنی اند
                                                           تودنیای سیاه من
                                                اشکم امونم نمیده
                            دلم داره جون می کنه
             تو حسرت نبودنت

می خواد امشب بمیره

   خنده ای کو که به دل انگیزم

            قطره ای کو که به دریا ریزم؟

                        صخره ای کو که بدان آویزم؟

                               مثل این است که شب نمناک است.

                                                 دیگران را هم غم هست به دل,

                                                              غم من لیک غمی غمناک است...

"" کاش می دانستی انتظار دیدنت چه مجازاتی است ...

شاید دیگر چشم براهم نمی گذاشتی ""

"" خوش است اندوه تنهایی کشیدن ...

اگر باشد امید باز دیدن ""

خوشبختی را دیروز به حراج گذاشتن

ولی حیف که من زاده ی امروزم

خدایا جهنمت فرداست!!!

پس چرا من امروز می سوزم؟!!