1سال گذشت

اين متن به نظرم حالب اومد

بازم سلام
اين چندمين سلامه كه جواب ندادي چندمين دفعه است كه بدون اين كه ببينمت سلام ميكنم چند بار تا حالا چشامو بستم تو رويام تو رو تصور كردم
نمي دونم فكر كنم دوباره ديونه شدم
ديگه نمي دونم چي بگم ديگه حتي اشكي ندارم
باز دستام داره مي لرزه
همه چي تو ذهنم رژه ميره همه روزاي در كنار هم بودن
هنوز باور ندارم نيستي هنوز باور نمي كنم بدقولي كردي هنوز چشمان خيسم به دنباله نشانه اي از تو اند
چه زود رفتي
وقتي به گذشته مون فكر مي كنم مي بينم هيچ وقت تصور روز نبودنت رو نكرده بودم حسرت گذشته رو نمي خورم چون الان فقط جسمت پيش من نيست
بهت حسوديم ميشه خيلي هم حسوديم ميشه يادته ميگفتي دوست دارم هميشه از حالت خبر داشته باشم بدونم چي كار مي كني ؟ كاش اون موقع معناي آرزوتو فهميده بودم نمي ذاشتم آرزو كني حالا تو رفتي جايي كه همه چيز منو زير نظر داري و به جاش من بايد فقط تو قاب عكست لبخندتو ببينم بعضي وقتا كه يادم ميافته تو داري منو مي بيني جلو اشكامو ميگيرم تو نبيني يادمه گفته بودي دوست ندارم اشكاتو ببينم ببين من هنوزم به فكرتم
من به قولم عمل كردم ببين چه خوب همه حرفات يادمه اما تو به قولت عمل نكردي
اين قدر خوب بودي كه خدا هم طاقت نياورد از تو دور باشه اما اين انصاف نبود منم دوستت داشتم اين قدر كه نتونم نبودنت رو تحمل كنم حتي بعد از1 سال
ادم چه موجود ضعيفيه واسه حفظ چيزايي كه دوسشون داره خيلي ضعيفه
چه چيزايي كه واسه ادم بي ارزشن و بعدا با ارزش ميشن پارسال همين روزا بهت گفتم به زودي مي بينمت ديدمت اما وقتي كه ديگه نمي تونستي جوابمو بدي
مي دونم مي خواستي جوابمو بدي اما نذاشتن تو نمي تونستي تو چشاي من نگاه كني و جواب ندي واسه همين چشماتو بسته بودن نذاشتن پيشت بمونم تا حداقل به جبران اين همه وقت نبودنت ببينمت
قدر بودنتو ندونستم
و حالا دارم حسرت روزايي رو مي خورم كه بودي و تمام وجودم سرشار از عطر حضورت بود
يادته مي گفتي خيلي كم صبر و طاقتي؟ حالا نيستي ببيني چه سنگ شدم
نيستي ببيني 1 سال نبودنت رو طاقت آوردم نيستي ببيني تمام اين مدت نبودنت نداشتنت رو تحمل كردم كه ديگه بهم نگي كم طاقت
نمی داوم تا کی می تونم تاب بیاورم این روزهای مکرر بی تو را که گویی پایان نمی شناسند.

نمی دونم تا کی توان زیستن روزهایی را دارم که پیش از این به امید تو سر می شد و حال، من بی امید زندگی ام چه کنم؟

نه بودنت را می گذارند و نه عاشقی مرا ... تا کی تاب بیاورم بر این لحظه های سکوت که باز خنجر می زند بر زخم های دیرینه ی قلبم. ببین که این دل بی قرار من دیگر جایی برای شکستن ندارد و چشم حوایی ام دیوانه وار تر از مجنون هوای تورا دارد.

نمی دانم پس از این تاب می آورم نبودن تورا؟؟! ... نمی دانم!

خدایا، خوب نگاه کن این کودک درمانده از روزگارت را ... این است حال و روز دلدادگی و دلواپسی من ... نگو این تاوان عشق است که خوب می دانم تو بر بنده های مجنونت عاشق تری ...

نگذار! ... مرا به خود وامگذار که اگر لحظه ای بودنت را از یاد برم، از بودن خود دست خواهم کشید.

مهربان ترین فرشته ی زمینی من! اینک محکوم به سکوت شده ام، محکوم به ندیدنت و نشنیدنت، اما باور کن این قلم زدن ها تنها چیزی ست که برایم باقی مانده و پایان این نوشتن ها یعنی خداحافظ و خداحافظ پایان من است .
خدايا حتما وقتي بهش گفتم هيچ كس نمي تونه تو رو از من بگيره بهت برخورد اره ؟ خدايا بهم جواب بده بهم بگو چه قدر ديگه بايد نبودنشو تحمل كنم بگو من ديگه طاقت ندارم نمي تونم با خاطره اش زندگي كنم
چي كار بايد بكنم تو كه اونجايي خدا دوستت داره بهش بگو يكي اون پايين دلش خيلي تنگ شده منو كه ديگه هيچ وقت نمي ذاري برم پايين بذار اون بياد بالا

بند انگشتی, برای دیدن عکس به صورت کامل بر روی آن کلیک نمایید